نگاهت مثل يك دريا پر از موج است و طوفاني

نگاهت خوب فهماندم كه ديگر تو نمي ماني

چه روزي بود  روز  اولين  ديدارمان  زيبا

همان روزي كه گفتي تا ابد پيشم تومي ماني

چه زوداز خاطرت گم شدهمان حرفي كه مي گفتي

همان قولي كه تو دادي كه اين دل را نرنجاني

از آن وقتي كه تورفتي دلم غرق است از شبنم

دلت  آمد   كه  اين روح  لطيفم  را  بلرزاني

ولي زيباي من اين راه و رسم عشق بازي نيست

بگو  جان  هماني  كه  جدايت  كرد  مي ماني

برايت  فال مي گيرم اگر چه  بر نمي گردي

توهم  رفتي  و يادم  رفت از يادت  به آساني

و  اما  مي نويسم  بر  سر  دروازه ي  قلبم

كه بعد از تو ورودي نيست اينجا خوب مي داني

زير اين  طاق  كبود  يِِِِِِِِِِكي  بود  يكي  نبود

مرغ عشقي خسته بود كه دلش شكسته بود

اون اسير يه قفس شب  و روزش بي نفس

همه ي  آرزوهاش  پر كشيدن  بود و بس

تا يه روز يه شاپرك نگاشو گوشه اي دوخت

چشمش افتاد به قفس دل اون بدجوري سوخت

زود پريد روي درخت تو قفس سرك كشيد

تو چشمش مرغ  اسير غم  دلتنگي رو ديد

ديگه طاقت  نياورد رفت توي قفس نشست

تا كه از حرفاي مرغ دل شاپرك شكست

شاپرك  گفت  كه  بيا  تا  با هم  پر بكشيم

بريم  تا  اون  بالا ها  سوار ابرا  بشيم

يه دفعه  مرغ  اسير  نگاهش  بهاري   شد

بارون ازبرق چشاش روي گونش جاري شد

شاپرك  دلش  گرفت  وقتي اشك اونو ديد

با خودش يه عهدي بست نفس سردي كشيد

ديگه بعد از اون قفس رنگ تنهايي نداشت

توي دوستي شاپرك ذره اي كم نمي ذاشت

تا يه  روز يه  باد  سرد  ميون  قفس  وزيد

آسمون سرخ آبي شد سوز برف از راه رسيد

شاپرك  يخ  زد و يخ  مرد  و موندگار نشد

چشمشو رو هم گذاشت ديگه اون بيدار نشد

مرغ  عشق  شاپرك  رو  بدست  خدا  سپرد

نگاهش  به آسمون تا كه دق  كردش و مرد

                                                  تا كه دق كردش و مرد ....

و صادقانه بگویم که در دلم غوغاست

چه دیر دیدمت اما چه زود دل بستم

به لحن شرقی چشمت که این چنین گویاست

هزار شعر نگفته به گوش من خواندی

و شاعرانه شنیدم که لهجه‌ات شیداست

رسیده‌ای ز "ندانم کجا"ی کشور عشق

که ماورای مدار کبود غربت‌هاست

چه کودکانه تورا بی‌قرار می‌خواهم

اگر چه گفتن ِخواهش خلاف عادت ماست

شگفت آوَرَدَت این صراحتم اما

نمانده فرصت کتمان و شعر بی‌پرواست

و بی‌مقدمه آن سان که خوب می‌دانی

ز واژه واژه‌ی سرخش، نهفته‌ها پیداست

دوست خوب داشتن بهتر از تنهايي و تنهايي بهتر از با هر کس بودن

است.

هیچكس ویرانیم را حس نكرد

وسعت تنهاییم را حس نكرد

در میان خنده های تلخ من

: گریه ی پنهانیم را حس نكرد

درد بی كس ماندنم را حس نكرد

نگاه عابر خسته به پیچ کوچه نشست

و او به موی سپیدش کشید شانه ٬ به دست

نفس گرفته و تنها ٬ عرق نشسته به روی

به مشت پارچه ای نخ نما که تا شده است

غمی به پهنه ی دیوار بر دلش زده چنگ

زپشت عینک خود چشم را به پنجره بست

تمام پنجره ها نیز محو او شده بود

کسی که قامت او را زمانه داده شکست

هنوز طرز نگاهش پر از سکوت و امید

به باغ خاطره هایش شکفت هر چه که هست

ولی به پنجره جز پرده های کهنه ندید

و زیر لب به خودش گفت:«روزگار ٬ چه پست»

غروب کم کمک از پشت او به کوچه رسید

سايه جان! رفتني استيم بمانيم كه چه

زنده باشيم و همه روضه بخوانيم كه چه