و صادقانه بگویم که در دلم غوغاست

چه دیر دیدمت اما چه زود دل بستم

به لحن شرقی چشمت که این چنین گویاست

هزار شعر نگفته به گوش من خواندی

و شاعرانه شنیدم که لهجه‌ات شیداست

رسیده‌ای ز "ندانم کجا"ی کشور عشق

که ماورای مدار کبود غربت‌هاست

چه کودکانه تورا بی‌قرار می‌خواهم

اگر چه گفتن ِخواهش خلاف عادت ماست

شگفت آوَرَدَت این صراحتم اما

نمانده فرصت کتمان و شعر بی‌پرواست

و بی‌مقدمه آن سان که خوب می‌دانی

ز واژه واژه‌ی سرخش، نهفته‌ها پیداست

دوست خوب داشتن بهتر از تنهايي و تنهايي بهتر از با هر کس بودن

است.

هیچكس ویرانیم را حس نكرد

وسعت تنهاییم را حس نكرد

در میان خنده های تلخ من

: گریه ی پنهانیم را حس نكرد

درد بی كس ماندنم را حس نكرد

نگاه عابر خسته به پیچ کوچه نشست

و او به موی سپیدش کشید شانه ٬ به دست

نفس گرفته و تنها ٬ عرق نشسته به روی

به مشت پارچه ای نخ نما که تا شده است

غمی به پهنه ی دیوار بر دلش زده چنگ

زپشت عینک خود چشم را به پنجره بست

تمام پنجره ها نیز محو او شده بود

کسی که قامت او را زمانه داده شکست

هنوز طرز نگاهش پر از سکوت و امید

به باغ خاطره هایش شکفت هر چه که هست

ولی به پنجره جز پرده های کهنه ندید

و زیر لب به خودش گفت:«روزگار ٬ چه پست»

غروب کم کمک از پشت او به کوچه رسید

سايه جان! رفتني استيم بمانيم كه چه

زنده باشيم و همه روضه بخوانيم كه چه

دوباره باید ازاین انتظار گریه کنم                     چقدر خسته ام از روزگار گریه کنم؟

ویا که نه بشوم آسمان پاییزی                           و پشت پرده غم تا بهار گریه کنم

غزل به من هیجانی دوباره میبخشد                  که با اراده و بی اختیار گریه کنم

و هی سفر کنم از نا کجا به پوچستان                  کنار پنجره هر قطار گریه کنم

در این هوای پر از رفتنت دلم میخواست              بدون دلهره با افتخار گریه کنم

صدای پای تورا دیده ام همین رویا                        بهانه ای شده تا زارزار گریه کنم

بخند برکه چشمان من که میخواهم                     به یاد خاطره ای خنده دار گریه کنم